21.11.12

Over Herman Wijffels en wel of niet gek zijn!

Ik kijk steeds vaker naar het journaal met een gevoel dat dit niet meer gaat over een wereld die ik kan begrijpen. Ik denk dan ook regelmatig: ik snap niet meer hoe het allemaal is ontstaan, begrijp werkelijk niet hoe het kan dat voor mijn gevoel er totaal geen samenhang meer is tussen ‘ons handelen’ en ‘onze verantwoordelijk nemen’ voor de gevolgen van dat handelen. 

We verbruiken met z’n allen in Nederland drie tot vier keer zoveel meer dan logisch zou zijn voor ons grondgebied. Niemand schijnt zich er werkelijk druk om te maken en dat is misschien wel het meest verbazingwekkende.

Antwoorden
Toch kreeg ik kortgeleden antwoorden op deze vragen. En wel tijdens de bekendmaking van de Herman Wijffels Innovatieprijs 14 november in het Evoluon in Eindhoven. Iedereen kreeg het boekje ‘Formeren is vooruitzien’ aangeboden. Wijffels poneert in dit werkje 21 stellingen om de wereldwijde samenleving waar wij deel van uitmaken, duurzaam te hervormen.
Eenmaal eraan begonnen bleek het – zeker voor het onderwerp – best wel pakkende materie te zijn. Wijffels weet haarfijn uit te leggen waarom het zo fout is gegaan en hoe het anders kan.
Hij ziet dat steeds meer mensen er van doordrongen zijn dat er een koerswijziging nodig is die doorspekt is met het inzicht van ‘houdbaar economisch gedrag dat ervoor zorgt dat de kwaliteit van de samenleving versterkt wordt’. Ook steeds meer bedrijven zien duurzaamheid als een essentieel onderdeel van de bedrijfsstrategie, concludeert hij.

Ontkoppeling de boosdoener
Op de vraag ‘hoe heeft het zover kunnen komen’ is het antwoord van Wijffels helder:”We zien de schakels in de economische keten veel te veel los van elkaar.” Om verderop eraan toe te voegen:”Ontkoppeling, dat wil zeggen het opdelen van totale processen in afzonderlijk van elkaar gescheiden stappen die elkaar in werkelijkheid wel degelijk beïnvloeden, is de boosdoener. We moeten weer gaan zien dat alles met elkaar samenhangt en we moeten weer oog krijgen voor de ‘relationaliteit’, de relatie tussen alles."
Ontkoppeling is overal zichtbaar, ook op het sociale vlak, meent de voormalig voorman van Rabobank Nederland en formateur van menig kabinet. “Kijk maar naar hoe het individualisme of zelfs egoïsme zich ontwikkeld heeft”, geeft Wijffels aan. En het feit dat geld is losgemaakt van een objectief meetbare waarde (goud of grondstoffen) betekent dat we onze overconsumptie financieren met ‘monopolygeld’, is zijn conclusie.
De verwijdering is overal zichtbaar zegt Wijffels. "Tussen mens en hulpbronnen, tussen eigen- en gemeenschappelijk belang, tussen verstand en intuïtie."

Een pleidooi voor meer samenhang En die laatste conclusie raakte mij diep. ‘De verwijdering is overal zichtbaar, ook tussen verstand en intuïtie.’ Want dat is wat ik ervaren heb. Van alles wat Wijffels in zijn vlugschrift noemt zijn er twee zaken die ik zelf geconcludeerd heb of aan den lijve ondervonden.
Deze twee zaken zijn dat er lange tijd een scheiding tussen mijn denken en mijn intuïtie was en pas nu ik me daarvan bewust ben en het gereedschap heb om dat te veranderen, heb ik die onontbeerlijke, innerlijke rust gekregen. Wijffels trekt dezelfde conclusie maar ziet dat dit overal in onze Westerse samenleving plaats vindt. 
Verder heb ik op school geleerd dat geld en goud een relatie met elkaar hebben. Ons land kan maar een bepaalde hoeveelheid geld hebben en die hoeveelheid is gelijk aan de goudstaven die in de kluis van de Nederlandse bank liggen. In de loop van de tijd gingen mensen mij wat meewarig aankijken als ik vroeg waarom dat principe los was gelaten. ‘Alweer zo’n simpele ziel’, was dan hun conclusie.

Ik ben niet gek! 
Ik ben gelukkig niet gek want ook Wijffels noemt ons geld 'Monopolygeld' en concludeert als oud-bankier dat de geldscheppende rol van banken is losgezogen van de reële economie. 

Ik was dus niet gek toen ik mijn zoektocht naar innerlijke rust begon. Toen ik me afvroeg: de slechte relatie is voorbij, de euforie daarover ook, maar waarom ben ik niet gelukkig?

Ik ben dus niet gek als ik om me heenkijk en concludeer dat veel mensen helemaal niet weten/ervaren, dat er zoiets als 'een vredig gevoel in zichzelf' bestaat.

Ik ben dus niet gek als ik workshops ‘bouw’ en aanbiedt waarin mensen in een dag tijd weer dat evenwicht in zichzelf ervaren. Dat ze ervaren dat er geen discrepantie meer is tussen hun gedachten en hun voelen.

Ik ben dus niet gek als ik de conclusie trek dat veel mensen niet meer weten wat het verschil is tussen hun emoties (gevoel met lading) en hun zuiver voelen (puur gevoel).

Ik ben dus niet gek als ik de conclusie trek dat mijn verstand altijd argumenten blijft zoeken voor het eigen gelijk. Ook als mijn gevoel me zegt dat er niets van klopt.

Ik ben dus niet gek als ik concludeer dat ik gedachten heb, maar dat ik niet mijn gedachten ben.

Ik ben niet gek als ik meen dat mijn natuurlijke staat van zijn een van evenwicht en kracht is! 

En ik ben niet gek want dat heb ik ervaren dat dit allemaal te maken heeft met de 'ontkoppeling' van verstand en intuitie.

Janny Leggedoor 

Bron: Formeren is vooruitzien, duurzame hervorming in 21 stellingen. Isbn: 9789020208610

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Heb jij daar een mening over? Neem geen blad voor je mond en reageer: