12.6.12

Goud


"Ik ben van Goud" zei mijn moeder regelmatig. Ze begon
ooit als Zilver. Dat komt door een chique dame die bij ons
op bezoek kwam. We woonden in een piepklein huisje, twee
hoog achter in de Pijp in Amsterdam en de vrouw vroeg:
"Waar slapen jullie? Hebben jullie nog een verdieping hierboven?" "U zit op de slaapkamer" zei mijn moeder trots en
ze wees op de uitklapbank. Even later vroeg de dame over
een lepeltje bij de koffi e: "Is dat zilver?" "Nee", zei mijn
moeder, "zilveren lepeltjes heb ik niet nodig. Die van de
Hema doen precies het zelfde als zilveren. Ik ben zelf van
zilver!" De dame was van slag en stapte snel op. Mijn moeder lachte triomfantelijk. Ik was nog heel klein en bewonderde mijn moeder enorm.

Later bevorderde ze zichzelf:  Toen ik volwassen was stelde
ik haar voor aan een collega. Ze ging recht voor haar zitten
en keek haar diep in de ogen. "Ik ben van goud!" zei mijn
moeder. "Ik ben een koningin!" Mijn collega trok wit weg
en mijn moeder vertelde haar met verve over alle goede
dingen die ze in haar leven had gedaan. Over het redden
van mensen die zelfmoord wilden plegen, die ze steevast
op bankjes in het park tegen kwam. Ma zei dan: "Als u
zelfmoord pleegt, kijk ik u nooit meer aan." en: "Ik heb de
oorlog meegemaakt en mijn vader is vergast en dertig andere familieleden ook en toch geniet ik van het leven. Als
ik het kan dan kunt u het ook!"
Ze wist het wel en had daar geen goeroe voor nodig. Ze was
van Goud. Ze sloeg wel eens door en dan stond ze op een
stoel en riep: "Ik ben één met Jezus, ik ben zuiver." Daar
had ze gelijk in. Wat iets minder was dat ze mij dan toeriep
van boven: "en jij bent vuilnis."
Gelukkig heb ik na jaren me vuilnis voelen, ontdekt dat
ik ook Goud ben. En niet alleen ik maar wij allemaal. Dus
mijn moeder had voor een deel gelijk. Gisteren gaf ik een
training over omgaan met agressie. Een vrouw keek me
woedend aan en siste me toe: "zo'n training heb ik niet nodig." De vijandigheid straalde me tegemoet. En ja... daar
trek ik me niets van aan want ik weet dat die vrouw ook
Goud is. Op dat moment is ze het even vergeten. Ik niet en
hielp haar herinneren, door met haar om te gaan als Goud.
Het duurde niet lang of ze trok bij en ja hoor, daar kwam
haar Goud te voorschijn. Wat was ze prachtig. Het Goud
straalde overal doorheen.
Zo is het voor ons allemaal. Van boef tot bankdirecteur tot
huisvrouw... onder alle lagen van arrogantie, minderwaardigheidscomplexen,  stoerdoenerij ligt het Goud te wachten
tot we het weer herontdekken.
Zag gisteren een interview met Supernanny. De vraag:
"Vindt u de kinderen in de gezinnen waar u komt ook monsters af en toe?" Antwoord: "Nee, ik zie ze al in het begin
zoals u ze aan het eind van het programma ziet."

Marja Ruijterman is sinds 1993 bedrijfstrainer/coach/spreker en
schreef het boek: ‘gedachtenkracht’.  Op haar website www.marjaruijterman.nl staan meer columns en informatie over workshops
en lezingen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Heb jij daar een mening over? Neem geen blad voor je mond en reageer: