13.12.11

Je bent je eigen biechtvader of -moeder


Mijn Daily Thought gaat over een citaat van de Ierse schrijver Oscar Wilde:

De biecht zelf, niet de priester, geeft absolutie.

It is the confession itself, not the priest which gives absolution.

Ik dacht direct toen ik het las: Daar heeft Wilde ervaring mee, want dit is niet iets wat je bedenkt maar wat je pas kunt benoemen als je het zelf ervaren hebt.

Maar stel nou dat het waar is. Stel dat je, om weer frank en vrij in het leven te staan, je 'alleen maar' hoeft te bekennen waar jij je zo schuldig over voelt, het onderwerp van je schaamte benoemen genoeg is, je trauma's verwoorden het einde ervan inhoudt, dan zou je toch een pleidooi gaan houden voor de terugkeer van de daadwerkelijke biecht.
Niet dat ik dat wil, maar het schoot wel door mijn hoofd.

Ik denk dat Wilde niet doelt op die kleine foutjes die je als kind in een biecht vertelde, maar het daadwerkelijk erkennen en opbiechten van gemaakte fouten. En dat betekent ook dat je die 'fouten' - hoe die er ook uit zien, ik wil hier niet de heiligheid zelve uit gaan lopen hangen - pas kunt erkennen en herkennen als je ze doorvoelt hebt en je helemaal hebt begrepen wat er mis ging. Pas dan kan het in volle omvang tot je doordringen welke fouten je gemaakt hebt en die opbiechten.
Even voor de helderheid: het gaat om zaken waarvan jezelf vindt dat ze 'fout' zijn. Een ander zou er z'n schouders over op kunnen halen, maar voor jou zijn het enorme issues.

Trainingen
Toen besefte ik dat de persoonlijke training die ik geef ook een component kent die vergelijkbaar is met het eeuwenoude biechten.
Tijdens de training leer je naar je eigen overtuigingen te kijken en te bepalen of je ze wilt houden of kwijt wilt. De methode die gebruikt wordt om de overtuigingen die niet passend zijn, te laten verdwijnen, zou je ook als een biecht kunnen beschouwen.
Vaak zie je dat cursisten als ze een 'niet helpende' overtuiging aanpakken, een realisatie krijgen als ze zich alles herinneren en helemaal doorvoelen waarom die overtuiging hen belemmert. Als ze die niet passende overtuiging kwijt zijn, voelen ze zich lichter en termen als: ik voel me leeg, bevrijd, komen dan voorbij. Is dit niet vergelijkbaar met de term absolutie?

Je eigen priester
Ik denk dat ik Wilde de hand kan schudden als hij zegt dat de biecht absolutie geeft en niet de priester. De mens is zijn eigen priester en weet als geen ander of hij of zij zichzelf heeft vergeven. Want pas als je jezelf hebt vergeven, kun je frank en vrij in het leven staan en werkelijk verder.
Het is moeilijk, vaak pijnlijk en voor je omgeving niet altijd te begrijpen maar het klopt wel. Door te erkennen, herkennen en te doorvoelen wat er is, los je het op. Je bent je eigen biechtvader of moeder.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Heb jij daar een mening over? Neem geen blad voor je mond en reageer: