13.11.11

Ineke Hurkmans blijft zichzelf vernieuwen

Het liet zich niet direct zien, dat inspirerend leiderschap van Ineke Hurkmans. En de aanloop naar dat inspirerende leiderschap was ook lang, zeker niet doorsnee of zeg maar rustig afwijkend, maar het kwam er op haar eigen karakteristieke manier wel helemaal uit.

Als meisje ging ze naar de huishoudschool, gewoon samen met haar vriendinnetjes, het kwam niet in haar op om iets anders te doen. Later kwam daar de opleiding MBO-kinderverzorging bij, werden er champignons geplukt of frietjes gebakken om wat geld bij te verdienen en ging ze na het behalen van haar diploma, in een kliniek in de buurt aan de slag als ziekenverzorgsters. Alles wees er op dat ze een keer zou trouwen, zich zou vestigen in haar geboortedorp, kindertjes zou krijgen en huisvrouw zou worden. En dat leek ook helemaal te kloppen toen ze op haar 20e zwanger raakte, trouwde en plotseling echt huisvrouw werd.

Crisis
Maar het liep anders want met de zwangerschap kwam er ook een proces op gang waarbij ze zichzelf vragen ging stellen als: wie ben ik, is dit wat ik echt wil met mijn leven, hoe zie ik mijn toekomst? Word ik alleen moeder en huisvrouw of ……? Confronterend en pijnlijk en vreemd gedrag zowel in haar eigen ogen als in die van haar omgeving. Ze ging hyperventileren, durfde de straat niet meer op en zat in een proces dat al met al wel een paar jaar duurde. Haar prille huwelijk was er niet tegen bestand en op haar 23e - een leeftijd waarop menigeen nog liep te flierefluiten - was ze een gescheiden vrouw met de zorg voor een kind van 2 jaar oud.

Uitdagingen te over
Ze woonde in een woongemeenschap op het kasteel in Asten, leefde van de sociale dienst en wist op een bepaald moment dat het leven dat ze tot dan toe geleefd had, te weinig uitdagingen voor haar in petto had. ,,Wil ik een aangenaam leven dan heb ik uitdagingen nodig.” En die uitdagingen realiseerde ze voor zichzelf. De eerste werd de HBO-opleiding Creatief Educatief Werk aan de Kopse Hof in Nijmegen. Liftend ging ze van Asten naar Nijmegen en voor het eerst in haar leven werd ze intellectueel uitgedaagd, moest ze zich inzetten om iets te bereiken. Ondanks de, financieel gezien, moeilijke omstandigheden genoot ze en groeide er een drive in haar die er tot op de dag van vandaag nog is. Ze haalde goede punten en alles liep zoals gepland. Tot er het tweede jaar een kink in de kabel kwam. De sociale dienst ontdekte dat ze studeerde en wilde haar uitkering stopzetten, want een HBO studie doen - een studie die ze zelf betaalde - om je positie te verbeteren was niet geoorloofd. Tijdens een hoorzitting hield ze de gemeente voor:,,Er zijn twee opties. Of ik stop met de studie en betaal de boete die ik moet betalen, of jullie laten me gaan en zien mijn studie als een manier om mezelf op de maatschappelijke ladder te zetten. Ik beloof jullie dat ik binnen een jaar een baan heb en uit de sociale dienst ben, want een ding is belangrijk om te weten: ik wil hier niet zijn!” De commissie zag het door de vingers en binnen een jaar werkte Ineke als parttime jongerenwerker in Someren. Nog tijdens haar studie werd haar tweede kind geboren. ,,In het jaar dat ik afstudeerde ben ik ook van mijn dochter bevallen. Het is weleens gebeurd dat ik haar mee naar school nam. De vrouwen bij de administratie pasten op als ik in de klas zat en kwamen me halen als ze gevoed wilde worden.”

Crisis en ommekeer
Ineke rondde haar studie af en werd van jongerenwerker, trainer van een groep meisjes bij het open jongeren centrum Dynamo in Eindhoven. ,,Mijn taak was om een groep meisjes van tussen de 17 en 21 weer te bewegen richting arbeidsmarkt. Een leuke maar wel zware baan want deze meisjes hadden allemaal een verleden van bijvoorbeeld verkrachting, dope, ongewenst zwanger.” Het werd een zware tijd. Haar oudste was flink aan het puberen en ze kreeg niet alleen op het werk, maar ook thuis met de doelgroep te maken. Tel daarbij op dat ze vooral bezig was te laten zien dat ze het kon, dat ze niet dat boerenmeisje was, en een burn-out kon niet uitblijven. Gelukkig woonde ze in een woongroep waardoor ze een enorm vangnet had, zowel voor zichzelf als voor de kinderen. Negen maanden was ze thuis en had ze tijd om te bepalen hoe ze verder wilde. Ze ging uit de uitvoering, van de werkvloer en zich meer richten op projecten. Opleidingen werden er gevolgd om zich de managementstijl eigen te maken en een baan als directeur bij een welzijnsinstelling in Sint Oedenrode was het resultaat. ,,Super gaaf, ik kon zoveel meer bepalen als directeur en we hebben veel projecten opgezet of binnengehaald. Maar na vijf jaar dacht ik: ben ik over vijf jaar een blijer mens als ik dit blijf doen? Het antwoord was nee en ik heb ontslag genomen en me als zelfstandig ondernemer gevestigd. Dit is nu tien jaar geleden.”
Ze werd franchisenemer bij het trainingsbureau Nieuwe Dimensies in Eemnes. Prive was – en is – ze inmiddels heel gelukkig getrouwd met Jeroen, een man van stavast die niet alleen haar emotioneel vangnet was maar dat ook even financieel kon zijn totdat de boel bij haar nieuwe bedrijf helemaal draaide. Zo had ze het zich tenminste voorgesteld maar het leven besliste anders want Jeroen werd ontslagen en hun financiĆ«le positie werd zo penibel dat ze – als er niets zou veranderen - de volgende maand geen hypotheek meer konden betalen. ,,Tot overmaat van ramp werd ook nog onze girorekening leeggeroofd.”

Verlichting
,,Ik heb de situatie waarin we toen verkeerden helemaal op me in laten werken en binnen tien minuten was ik verlicht van de zware zorgen. Want ik zag opeens hoe simpel het was: het zijn golfbewegingen, je hebt geld, je hebt geen geld, je hebt geld, je hebt geen geld. Dus na geen geld komen we weer op een golf met geld terecht.” Haar vertrouwen in de goede afloop gaf haar verlichting maar voor Jeroen lag dat wat moeilijker. Gelukkig kwam er na een week het eerste ‘bewijs’ dat het vertrouwen terecht was. ,,Ik ging lunchen met een vriend en kreeg – zomaar – een envelop met vijfhonderd gulden van hem.” De volgende dag lag er een brief van de Belastingdienst dat ze 8000 gulden terugkregen en weer een week verder, kreeg ze een mega-opdracht waardoor het werk helemaal los kwam. En het vertrouwen in de goede afloop is ze nooit weer kwijt geraakt.
Tekst: Janny Leggedoor Foto: Ugur Ozdemir






1 opmerking:

  1. Ineke, wat een voorbeeld en inspiratie ben je voor me, zeker ook weer na het lezen van dit verhaal.
    en Janny TOP zoals je het neergezet en omschreven hebt!! Ik hoop nog veel van je te lezen.
    liefs, Ineke

    BeantwoordenVerwijderen

Heb jij daar een mening over? Neem geen blad voor je mond en reageer: